Magia słów

Uwielbiam słowa. Pisane, mówione, słyszane. Słowa, dzięki którym opisuję rzeczywistość, porządkuję codzienny chaos myśli i uczuć oraz nadaję sens i znaczenie temu wszystkiemu, co mnie otacza. Słowa, za pomocą których tkam nici wiążące mnie z innymi ludźmi oraz tworzę konstrukcje wzajemnych relacji, stosunków i zależności. Materia słów ma niezwykłą siłę oddziaływania. Przekonuję się o tym codziennie, kiedy z ust mojej córeczki słyszę "Kocham Cię, mamusiu", kiedy najbliżsi mi ludzie powtarzają , że mogę na nich liczyć, że jestem dla nich kimś ważnym i potrzebnym. Takie słowa dają mi poczucie bezpieczeństwa, tworzą parasol ochronny przed wszystkimi przeciwnościami i zawirowaniami, budują w mojej głowie azyl przed tym, co złe, niesprawiedliwe, okrutne i wysysające radość życia. Ale jest także pewien rodzaj słów, których wypowiedzenie, wypuszczenie w eter, sprawia, że postrzeganie siebie i swojego dotychczasowego życia diametralnie się zmienia. Słowa krytyki. Bez względu na to, czy jest to krytyka konstruktywna, czy powodowana emocjami. Bez względu na to czy wypowiedziana przez kogoś bliskiego czy obcego. Zawsze jest wstrząsem, mniejszym bądź większym. Wstrząsem, który może pogrzebać własną samoocenę albo stać się kopniakiem w zacne cztery litery i motorem popychającym do zmian. Kiedyś myślałam, że pisana jest mi pierwsza opcja, tzn. dostaję obuchem w głowę i chowam się  z podkulonym ogonem w najciemniejszych kąt, przeżywając i analizując każde " ale" do mojej osoby. Dzisiaj wybieram drugi wariant.  Skoro ktoś odważył mi się powiedzieć prosto w oczy, co myśli o moim postępowaniu, dostrzegł we mnie coś, co mogę naprawić i ulepszyć. Dał mi szansę nie tylko na to, bym mogła coś zrobić lepiej, ale zmienić perspektywę postrzegania siebie , a tym samym możliwość szukania dla siebie nowych wyzwań, innej drogi do realizacji moich planów, jednym słowem, do dokonania gruntownych zmian. To jest właśnie magia słów... Bo tę magiczną moc zmiany nie niosą tylko łagodne, dobre słowa szeptane przez ukochaną osobę, budujące i wspierające otrzymywane od rodziny i przyjaciół czy pełne dziecięcej radości słyszane kilkakrotnie w ciągu każdego dnia. Potężniejszą moc mają słowa twarde, ciężkie , a czasem okrutne, bo są jak ożywcza ulewa, jak siła odśrodkowa stawiająca do pionu, jak elektrowstrząs pobudzający do zmian i jak swoiste katharsis , dzięki któremu można zacząć pewne rzeczy od nowa z zupełnie innym podejściem i odmiennym pomysłem na ich zrealizowanie. Dlatego tak uwielbiam słowa... Są zaklęciami, dzięki którym zmianiam się ja i wszystko wokół.

W mojej poetyckiej skrzyni...

 Dzisiaj, w ten biały, puchaty dzień znowu sięgam do poetyckiej strony mojej natury i wydobywam takie oto przebłyski:

***

Ten ogień we mnie rośnie…
Ale spojrzenie zimne,
przebijam Cię nim na wskroś
domyślisz się ,że chcę byś spłonął
razem ze mną
tylko raz...

***

I chociaż tylko wzrokiem
Mogę Cię dotykać
Myślami pieścić,
Słowa gorące oddechem szeptać w ciszę …
Wciąż czuję bliskość
Z którą muszę walczyć,
Bo nie jesteś mój
I nigdy nie byłeś…

***

sen o tobie znienacka...
jak błysk w czeluściach nocy
otulasz ramieniem,
pochłaniasz,
zamykasz w sobie...
umykam Ci...
otwieram oczy
i chcę znów zatonąć...

***

Mogłabym rzucić czar na Ciebie,

Zahipnotyzować spojrzeniem,

Byś poszedł za mną,

byś był tylko ze mną

Przez jedną chwilę..

Mogłabym mieć Cię tu i teraz

Wszystkimi zmysłami.

Mogłabym, ale nie mogę,

Bo zaklęci w innych bajkach jesteśmy.

***

Oplatam Cię myślami,

Wnikam w każdy por skóry

Słowami,

 których nikt nie może usłyszeć,

pieszczę snem,

co jest prawie namacalny

i otulam całą sobą

czekając na koniec naszych światów.

 

"Nikt nie wyjdzie stąd żywy"

Słowami Jim'a Morrison'a witam nadejście nowego roku. I nie przywołuję tego cytatu po to, aby nieść hiobowe wieści, pesymizm czy negatywną energię. Nie chcę marudzić, narzekać, utyskiwać i zrzędzić. Nie mam zamiaru skarżyć się na niesprawiedliwy los, wspominać stracone szanse i użalać się nad sobą. Nie! Chcę po prostu wyrazić swój zachwyt nad życiem - nad tym mgnieniem czasu,  tymi pięcioma minutami tylko dla mnie, nad chwilą, w której jestem i która nigdy się nie powtórzy. Bo wszystko jest dane mi tylko na moment, a ja żyję w złudnym poczuciu, że tak będzie zawsze. I zapominam o ulotności, o tym, że jutro może mnie nie być...
Pod koniec roku poruszyła mnie wiadomość o śmierci człowieka - legendy, Lemmy'ego Kilmister'a z zespołu Motorhead. Jego głosem i muzyką zaraził mnie mój mąż. Niepowtarzalny klimat utworów zespołu Motorhead towarzyszył nam w różnych momentach naszego związku, a nasz ulubiony kawałek pt. " God was never on your side" pojawił się nawet w oprawie muzycznej płyty z naszego wesela. Największym marzeniem mojego męża było to, aby pojechać na ich koncert i osobiście, na żywo usłyszeć Lemmy'ego... Niestety, to marzenie się już nie spełni. Najbardziej smutne jest to, że mieliśmy szansę na spełnienie tego marzenia, kiedy w ubiegłym roku zespół Motorhead grał koncert w Warszawie. Ale odpuścilismy ... Bo brak funduszy, bo za daleko, bo może następnym razem... Jak się okazało następnego razu nie będzie. Koniec. Kropka. Nic z tego. Złapałam się na tym, że podobny mechanizm postępowania powielam, ilekroć mam szansę zrobić coś, czego skrycie pragnęłam, o czym gorąco marzyłam i z całego serca chciałam. Szukam wymówek - nie teraz, bo są ważniejsze sprawy, może później, w bardziej sprzyjających okolicznościach... Ale koniec z odkładaniem życia na potem, koniec z planowaniem, co zrobię, gdy odchowam córkę, gdy znajdę lepszą pracę, gdy będę miała więcej czasu. Żyję tu i teraz, a tego mojego wyimaginowanego "potem" może nie być. Nikt nie da mi gwarancji na to, że w zdrowiu i szczęściu dożyję starości. Dlatego muszę nauczyć się korzystać z tego, co mam w tej chwili, w tej minucie, w tym dniu i na tym etapie, na którym właśnie się znajduję. Nauczyć się wykorzystywać każdą daną mi chwilę. Nie patrzeć na to, co pomyślą inni, co powiedzą i jak zareagują. Żyć tu i teraz, korzystając z tego, co mam wokoło, ciesząc się tym, co posiadam, kochając tych, którzy nie wyobrażają sobie życia beze mnie i spełniając swoje marzenia teraz, dopóki mam na to szansę. Bo bez względu na to, jak przeżyję dany mi czas, kiedyś przyjdzie mi odejść, a nie chcę na końcu mojej historii mieć poczucia rozgoryczenia, rozczarowania, że przecież miałam tyle rzeczy zrobić, tyle marzeń spełnić, tyle planów zrealizować, a tu zaskakuje mnie meta, kres... Przecież miało być moje upragnione "potem", " kiedyś ", "później". Dlatego zamieniłam czas przyszły w teraźniejszy, żyję tak, by niczego nie żałować, pokonuję strach i robię rzeczy, o których marzę. Bez względu na zdanie innych i moje uprzedzenia... Bo przecież i tak  "nikt z nas nie wyjdzie stąd żywy ".