Przejdź do głównej zawartości

Powrót do przeszłości

Żeby było jasne - wiersze pisałam od kiedy zaczęłam opanowywać materię słowną, semantyczną i brzmieniową. Kiedy wodospady różnych emocji rozsadzały mi serce i szukając dla nich ujścia sięgałam po skrawek czystej kartki i długopis. Pierwsze próby były nieudolne i jak teraz czytam te moje wydumane i górnolotne zapiski, na moich ustach pojawia się ironiczny uśmiech pełen politowania i zawstydzenia.  Myślałam nawet, że tak już będzie z każdym moim tekstem... przefiltrowane przez czas, doświadczenia, coraz bardziej sceptyczny umysł i coraz mniej wrażliwe serce miały stać się w moim mniemaniu, świadectwem niedojrzałości, młodzieńczych, naiwnych i pozbawionych wirtuozerii słownej wierszokleckich fantasmagorii. Ale, jak to zwykle bywa, świat jest przewrotny i zaskakujący. Bo jakże tu nie być zaskoczoną, kiedy podczas ostatnich gruntownych porządków w mieszkaniu, w moje ręce wpadły dwa tomiki z czasów licealnych, w których znalazłam swoje wiersze. Z drżeniem serca, z ironią wypisania na twarzy zagłębiłam się w tą moja poetycką przeszłość, z którą pragnę się dzisiaj z Wami podzielić.
Mamy rok 1998. Z tego czasu pochodzą utwory, które do tej pory, jakimś dziwnym trafem, odpowiadają mojej wrażliwości i zadziwieniu światem.

Gdyby Bóg...

Gdyby Bóg dał mi
Taką moc, co zmieniałaby świat
Według mojej myśli,
To związałabym węzłem małżeńskim
Słońce i księżyc,
Motylom pozwoliłabym żyć do końca świata
I jeden dzień dłużej,
Ludziom pomieszkać w chmurach.
A tobie i sobie zostawiłabym ziemię całą,
Abyśmy mogli się odnaleźć.

***
Myśleć o tobie
To zmieniać ludzi w anioły
To namalować niewidzialność
To dać serce kamieniowi.

Mówić o tobie
To sprawić, że niemożliwe
Staje się możliwym
To zapalić w duszy każdego z nas słońce
To usłyszeć ciszę.

Czuć cię przy sobie
To dotknąć tego,
Co było nienamacalne
To dotrzeć na koniec świata
To odnaleźć Ariadnę.

Kochać cię
To uwierzyć w to
Co było nie do uwierzenia
To wzbić się w niebo jak Ikar
I nigdy nie spaść
To zrozumieć sens istnienia.


Pytali się

Pytali się mnie ludzie,
dlaczego moje włosy są jak kolorowa łąka?
Dlaczego w moich oczach jest tyle błyszczących gwiazd?
Pytali się mnie ludzie
dlaczego, gdy otworze usta,
Zamiast słów słyszą prześliczną piosenkę?

Moje włosy są jak kolorowa łąka,
Bo ty zaczarowałeś je swoim dotykiem,
W moich oczach jest tyle błyszczących gwiazd,
Bo wczoraj były jak morze radosnych łez.
Z moich ust zamiast słów płynie piosenka,
Bo dotknęła je magiczna moc pocałunku.

Rok 2000 - pamiętny, maturalny i pełen zawirowań. Wtedy też zaczęłam pytać, szukać i wątpić (co zostało mi do dzisiaj).

Dziękuję, że jesteś

Dziękuję, że jesteś
Bo nauczyłeś
Że dusza rogata
Umie wziąć na rogi,
Że oczy nie służą tylko
Do patrzenia
Albo nie patrzenia.
Bo nauczyłeś
Że łzy to niespełnione marzenia
A uśmiech pozorną radością.

Dziękuję, że jesteś
Bo nauczyłeś
Jak wierzyć w niemożliwe
I być z nadzieją na ty
Bo nauczyłeś
Jak dzielić, by łączyć
Brać, by dawać
Jak mówić prawdę prosto w oczy
I nie spuszczać wzroku.

Dziękuję, że jesteś
Bo nauczyłeś,
Że na każdą miłość
Jest odpowiedź.


Zwyczajnie bądź

Zwyczajnie bądź
Tylko tyle
W szarej codzienności
I zimnych porankach
Bądź
Choćby w koło już nikogo nie było
Bądź
Jakbyś świadczył o nieistnieniu śmierci
Bądź
Choćby wszystko mówiło o odejściu
Bądź mistyczny dla mej duszy
Kochający dla mego ciała
Bądź widoczny dla mych oczu
Bądź materialny i namacalny dla mych dłoni
Bądź
Może wtedy wygram
Nawet
Z wiatrakami.

Mijamy się

Mijamy się obojętnie
A jednak szukam
Twego spojrzenia
Pośród tylu innych
Mówimy do siebie
O tym, co wypada
Albo jest nieważne
dla każdego z osobna.
Układam więc sobie
W myślach
Co ci powiem
Gdy cię spotkam
Tego dnia,
 O którym nie wiesz
Jeszcze.

I potem znów mijamy się obojętnie
Udaje postacią całą
Jak bardzo dla mnie
Nie istniejesz.
Ale oczy nie dadzą się nabrać!

A wieczorem
Ponownie
Układam sobie w głowie
Co ci powiem...
Jutro...

Dedykowane Temu, który powinien wiedzieć...


Przyznam szczerze, że zadziwiłam się treścią tych zapomnianych przeze mnie utworów. Wróciły wspomnienia, cała gama uczuć, które może wyblakłe i spłowiałe, ale to właśnie one przypomniały mi o tym, że ta moja poetycka przeszłość  wcale nie jest tak odległa i mglista, jak mi się wydawało. A wiersze z młodości durnej i chmurnej mają w sobie coś z czym nadal się utożsamiam... Bo może daleko mi jeszcze do zramolenia i stateczności?





  

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Sześć lat później

Tego dnia nie zapomnę nigdy. I o tej porze roku, już zawsze będę wracać do momentu, w którym zmieniło się wszystko. Nie wymarzę wspomnień, chociaż o wielu rzeczach chciałabym zapomnieć. Nie odetnę się od tego, co było, bo to część mnie... I pamiętam każdego dnia o wielkiej miłości, której dane mi było doświadczyć, o miłości, której nic ani nikt nie zastąpi. *** wszystko mija tylko ta tęsknota wraca nieproszona toczy się łzą po policzku  wyziera z wyblakłego dnia oprósza szarością wschód słońca jestem tu nadal bez ciebie niczym ptak śniący o nieboskłonie niczym ptak w klatce *** szukam ciebie zadzieram głowę podnoszę wzrok ku niebu krzykiem wołam do ciebie gdzie jesteś dlaczego słyszę tylko ciszę chcę cię czuć przy sobie potrzebuję twojego ramienia niech odgrodzi mnie  od pustki mego serca czy spoglądasz na moją nieudolną  próbę trwania nie słyszę nie czuję nie widzę  ciebie nie chcę żeby nie było niczego *** nie znam zaklęcia które mogłoby zawrócić czas nie mam mocy ...
1 komentarz
Czytaj więcej

Pozwolić listopadowi być listopadem

Jako że listopad nie należy do moich ulubionych miesięcy i wolałabym albo go przespać w wygodnym łóżku, albo wyjechać do jakiegoś skąpanego w słońcu i cieple zakątka świata, moja aktywność życiowa spada w tym czasie do minimum. Ograniczam się do wykonywania niezbędnych czynności, bez niepotrzebnych zrywów, gwałtownych ruchów, radykalnyh zmian i bez entuzjazmu. Po prostu wegetuję. Taki czas... Nie wiem czy wpływ ma na to fakt, że wychodząc z domu do pracy jest jeszcze ciemno, a wracając  już się zmierzcha, a listopadowe dni składają się tylko z pobudki i zasypiania? Czy może to ogólny marazm, wchodzenie w stan zimowania świata przyrody czy po prostu jakieś zmęczenie? Stwierdzam, że nie lubię listopada w tym roku i już. Po prostu.  Próbowałam się z nim zaprzyjaźnić. Naprawdę. Rozpalałam świece zapachowe, ale przyprawiały mnie o senność i ból głowy. A poza tym szybkość ich wypalania, nie szła w parze z szybkością uzupełniania zasobów, więc na dłuższą metę mało to ekonomiczny spos...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Przywiędła męskość

Od najmłodszych lat wychowano mnie w tym przekonaniu, że celem kobiety powinno być zamążpójście, a potem pełnienie roli dobrej żony, doskonałej matki i perfekcyjnej pani domu - z całym wachlarzem oferowanych usług, począwszy od kucharki, poprzez sprzątaczkę i pielęgniarkę, a na kochance kończąc. Ale na szczęście  żyję w takich czasach, że kobieta może decydować o tym, co chce robić, kiedy i z kim. Może iść na całonocną imprezę, nawet na męski striptease, używać niecenzuralnych słów, śmiać się głośno, zaciągać się mocno życiem i czerpać z niego pełnymi garściami bez oglądania się na to, co powiedzą inni. Może i robi to. Zamienia mopa, fartuch i wałek na elegancką torebkę, laptop i telefon...i biegnie zdobywać świat, rozpychać się łokciami, walczyć o swoje i udowadniać, że jest tak samo silna jak mężczyźni wokół niej.  Sprawdza się w wieku dziedzinach, które jeszcze tak niedawno były zarezerwowane tylko dla męskiego grona. Bierze na swe, i tak już rozbudowane bary, macierzyńst...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej